เรื่องย่อพระอภัยมณี(5)

หลังจากอุศเรนแพ้ศึกต่อสินสมุทต้องล่าทัพกลับกรุงลังกาได้ห้าปี ด้วยความแค้น อุศเรนและเจ้าลังกาพระราชบิดาก็ยกพลมาตีเมืองผลึกอีก เคราะห์ดีที่พระอภัยมณีส่งคนไปแฝงตัวคอยสอดแนมอยู่ในเมืองต่างๆคอยรายงานข่าวศึกให้ทราบอยู่ตลอดเวลา นางวาลีได้คิดกลศึกอย่างลึกซึ้ง ตีทัพเจ้าลังกาจนแตกพ่าย มิหนำซ้ำเจ้าลังกายังถูกนางวาลียิงด้วยเกาทัณฑ์ทะลุเกราะถึงสามลูก กองกำปั่นอุศเรนก็ถูกพระอภัยล่อให้ไล่ตามและถูกตีตลบหลังจนอุศเรนถูกจับตัวได้ ยิ่งไปกว่านั้นนางวาลีทำทีเป็นแจ้งข่าวการบาดเจ็บของเจ้าลังกาให้อุศเรนได้ยินและเยาะเย้ยจนอุศเรนโกรธและเสียใจจนอกแตกตาย แต่ปิศาจของอุศเรนก็เข้าสิงนางวาลีจนตายไปเหมือนกัน ทำให้พระอภัยมณีและนางสุวรรณมาลีเสียดายนางวาลีเป็นอย่างมาก มีบัญชาให้จัดงานศพนางวาลีเจ็ดวันเจ็ดคืนมีมรหสพต่างๆรวมทั้งมวยหญิงอย่างสมเกียรติ พระอภัยมณีส่งศพอุศเรนพร้อมทั้งทหารและทรัพย์สินสิ่งของต่างๆที่แพ้สงครามคืนกรุงลังกา เจ้ากรุงลังกาบาดเจ็บด้วยถูกลูกเกาทัณฑ์ของนางวาลีอย่างสาหัสแล้ว ยังต้องโศกเศร้าเสียใจที่อุศเรนแพ้ศึกเสียชีวิตอีก จึงไม่สามารถดำรงพระชนม์ชีพอยู่ได้ เสด็จสวรรคตตามไปอีกพระองค์หนึ่ง นางละเวงวัณฬาพระธิดาเจ้ากรุงลังกาจึงต้องถือตราพระราหูขึ้นครองราชกรุงลังกาสืบต่อไป นางละเวงวัณฬาเพิ่งเป็นสาวรุ่นมีอายุแค่สิบหกปี เป็นคนสวยมาก เพื่อแก้แค้นเมืองผลึกบาทหลวงจึงแนะนำว่า “กลก็การการก็กลกลปนการ” ให้นางละเวงเอาไปคิดดู นางละเวงจะถามบาทหลวงเท่าใดๆ บาทหลวงก็ไม่อธิบายให้เข้าใจ ส่วนพวกอำมาตย์ข้าราชการ ทุกคราวที่นางละเวงออกนั่งว่าราชการจะแต่งผู้เฒ่าให้ร้องตะโกนเตือนว่า “เมืองผลึกยิงบิดาท่านอาสัญ” เพิ่มความรู้สึกผูกพยาบาทเมืองผลึกในใจของนางละเวงมากขึ้นๆ
นางละเวงวัณฬาคิดการตามที่บาทหลวงบอกไม่ออก กระวนกระวายอยู่หลายวัน พวกพี่เลี้ยงจึงแนะให้ไปวัดเพื่อสอบถามท่านสังฆราชบาทหลวงให้รู้เรื่อง บาทหลวงอธิบายว่า “อันตราราหูนั้นเป็นของวิเศษใครๆก็อยากได้ ให้เขียนบอกไปว่าถ้าใคร่รบชนะเมืองผลึกจะให้ครองกรุงลังกา จะได้อภิเษกกับนางละเวงวัณฬา ให้วาดรูปนางละเวงส่งไปในประกาศนั้นด้วย ทำแบบนี้คิดว่าเจ้าเมืองต่างๆทุกเมืองจะรุมรบเมืองผลึกเมืองเดียว กลศึกนี้จารึกไว้ในคัมภีร์ไตรดายุค สังฆราชบาทหลวงสอนเล่ห์เสน่ห์ชายทำจากเครื่องหอมปนยากับแก้วตามนุษย์ แค่ผู้ชายเห็นหน้าก็รักใคร่แล้ว ยิ่งถูกมือหรือเข้าใกล้ก็จะรักถึงกับยอมตายเอาเลยทีเดียว แต่ต้องระวังอย่าไปรักผู้ชายเข้าก็แล้วกัน” นางละเวงสัญญาว่าจะทำตามและถ้าทำเสื่อมเสียก็จะยอมให้แล่เนื้อเอาเกลือทา
นางละเวงวัณฬาเฝ้าศึกษาท่องบ่นตำราของบาทหลวง เตรียมการต่างๆทำยาเสน่ห์ สอนกลเสน่ห์สตรีไว้หนึ่งร้อยคน ฝึกทหารหญิงยิงธนูรู้ศาสตราสามพันคน ฝึกหัดทหารผู้ชายอีกเป็นอันมากใช้เวลาถึงสองปี แล้วแต่งราชสารพร้อมส่งรูปวาดใส่เสน่ห์นางละเวงให้ให้อำมาตย์ราชทูตไปเชิญเมืองต่างๆ ทั้งออกมาสร้างเมืองใหม่ไกลจากกรุงลังกาในระยะเดินทางถึงสามวัน เป็นที่มั่นสำคัญอีกด้วย
เจ้าละมานเจ้าเมืองมนุษย์ยักษ์ฟันเสี้ยมกินแต่ปลาและเนื้อไม่กินข้าว เป็นเมืองแรกที่ได้รับสารรูปนางละเวงก็หลงไหล เร่งยกโยธาสิบห้าหมื่นไปตีเมืองผลึก หวังชิงเอานางละเวงก่อนใครๆ ถูกพระอภัยมณีเป่าปี่สะกดทัพหลับไหล ให้ทหารเมืองผลึกจับมัดโซ่ตรวนใส่กรง เอาไปปล่อยเกาะในทะเล เจ้าละมานเสียใจที่แพ้ศึกและหารูปนางละเวงไม่พบ รวมทั้งอดอาหารด้วยเลยเป็นลมขาดใจตายอยู่กลางดิน เมื่อจะดับจิตคิดถึงแต่นางละเวง กลายเป็นผีสิงรูปกระดาษที่พระอภัยมณีเก็บไป
ฝ่ายพระอภัยมณีก็หลงรูปนางละเวงจนซูบผอม นางสุวรรณมาลีและเหล่าพระสนมแก้ไขอย่างไรก็ไม่หาย ลักรูปไปฉีกก็ไม่ขาด เผาไฟก็ไม่ไหม้ แถมมีปิศาจอาละวาดเสียอีกด้วย ต้องให้อำมาตย์ลงกำปั่นรีบไปตามศรีสุวรรณกับสินสมุทที่กรุงรัตนา
ส่วนสุดสาครเมื่อมาถึงเมืองการะเวกนั้นพระนางจันทรวดีมีพระโอรสเพิ่มมาอีกหนึ่งองค์ทรงพระนามว่า หัสไชย เวลาผ่านมาถึงสิบปีแล้วก็ยังไม่ได้พบพระอภัยมณี จึงไปลาท้าวสุริโยทัยเจ้ากรุงการะเวก ยกกำปั่นหนึ่งร้อยลำพร้อมทหารห้าหมื่นอาวุธครบมือและน้องอีกสององค์ คือ เสาวคนธ์ และหัสไชย ออกเดินทางท่องไปในทะเล ผ่านเกาะกาวินเพื่อจะเอาน้ำต้องสู้รบกับผีเสื้อกินคน ได้ดวงตากายสิทธ์สองข้างของตัวนายผีเสื้อยักษ์ให้น้องทั้งสองคนละดวง ล่องเรือไปในทะเลถึงสามเดือนก็เข้าเขตแดนของเมืองผลึก พระอภัยมณียังหลงรูปนางละเวงประชวรอยู่ ศรีสุวรรณ และ สินสมุทก็ยังไม่กลับมาจากกรุงรัตนา นางสุวรรณมาลีก็ไม่รู้จักสุดสาคร จึงโปรดให้สุดสาครจอดรออยู่ที่ปากอ่าว

เรื่องย่อพระอภัยมณี(4)

ฝ่ายทางเกาะแก้วพิสดารเมื่อพระอภัยมณีจากไปประมาณสิบเดือน นางเงือกก็คลอดลูกชายเป็นมนุษย์พระฤาษีตั้งชื่อให้ว่า สุดสาคร ด้วยนางเงือกมิใช่มนุษย์ไม่สามารถจะเลี้ยงลูกชายได้ ทำได้เพียงแต่ให้กินนม พระฤาษีจึงต้องเลี้ยงดูพระกุมารแทน สุดสาคร มีเชื้อเงือกปนมนุษย์จึงมีเรี่ยวแรงมากกว่าคนธรรมดามาก เติบโตขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เวลาเพียงสิบเดือนเหมือนได้สิบขวบ ออกวิ่งเล่นจับสัตว์ทั้งบนบกและปลาในน้ำขี่เล่น พระเจ้าตาสอนให้อ่านเขียนเรียนวิทยาวิชาการต่างๆ รู้จักการต่อสู้เหมือนๆกับสินสมุททุกอย่าง จนอายุได้สามขวบ หนีพระเจ้าตาลงไปปล้ำปลาเล่นในทะเล ไปพบสัตว์ประหลาดหัวเป็นมังกร ตัวเป็นม้า หางเหมือนหางพระยานาค เกล็ดเป็นนิล ได้สู้กันจนค่ำก็ไม่แพ้ชนะกัน พระฤาษีเล็งญาณดูก็รู้ว่า มันคือม้ามังกร มีฤทธิ์มีกำลังมาก ควรจับไว้ให้สุดสาครขี่ไปติดตามพระบิดา จึงสอนมนต์และเสกหวายสวมศีรษะม้าให้ วันรุ่งขึ้นสุดสาครก็จับม้านิลมังกรได้ ขี่ขึ้นมาอวดพระเจ้าตา พระฤาษีจึงเล่าเรื่องพระอภัยมณีให้สุดสาครฟัง สุดสาครคิดถึงพระบิดามาก จึงขอให้พระเจ้าตาชี้ทางให้ พระฤาษีบอกว่าพระอภัยมณีอยู่ที่เมืองผลึก ต้องเดินทางไปทางทิศพายัพไกลมาก พระอภัยมณีมีอายุประมาณยี่สิบเก้าเข้าสามสิบปี พระเจ้าตาจึงให้ไม้เท้าไว้ป้องกันผีและอาวุธต่างๆ พร้อมทั้งให้ปิ่นทองเพื่อเป็นเครื่องหมายเมื่อพบกับพระอภัยมณีและญาติจะได้เห็นเป็นสำคัญ พระฤาษีบวชให้สุดสาครเป็นเณรน้อย แล้วให้ไปลานางเงือก แล้วขี่ม้ามังกรออกเดินทาง
ในระหว่างทางในกลางทะเลมีเมืองล่มจมอยู่มีแต่ผีดิบ พอสุดสาครผ่านเข้าไปใกล้ มันแกล้งทำเป็นบ้านเมืองทำมาค้าขายหลอกให้สุดสาครเข้าไป ครั้นพอเข้าไปกำแพงเมืองก็ตะแคงคว่ำ พวกผีดิบก็แห่กันมาจะจับสุดสาครกิน สุดสาครขี่ม้านิลมังกรต่อสู้ด้วยไม้เท้าพระเจ้าตาอยู่ถึงเจ็ดวัน จนอ่อนกำลังทั้งคนทั้งม้าจวนเจียนจะจมน้ำ จึงรำลึกถึงพระเจ้าตา พลันพระฤาษีขี่เมฆมาเสกคาถาไล่ผีร้ายไปหมด และเล่าเรื่องเมืองจมสมุทรให้ฟัง และบอกสุดสาครให้รีบไปจากที่นี่โดยเร็ว สุดสาครเดินทางไปได้เดือนเศษก็เข้าเขตที่มีคนอาศัย ได้พบกับ ชีเปลือย ไม่นุ่งผ้า หนวดถึงเข่า เคราถึงนม ผมถึงตีน สุดสาครคิดว่าเป็นผู้วิเศษ จึงถูกชีเปลือยหลอกไปเรียนมนต์ที่ปากเหว แล้วผลักสุดสาครตกลงไปก้นเหวกลับขึ้นมาไม่ได้ ชีเปลือยยึดเอาไม้เท้าและขี่ม้านิลมังกรเข้าไปในเมืองการะเวก หลอกชาวเมืองว่าจะมีผีห่าเข้าเมือง คนจะเจ็บป่วยล้มตาย ตนเป็นผู้วิเศษจะมาประพรมน้ำมนต์ให้พ้นภัย จนท้าวสุริโยทัยเจ้าเมืองให้นิมนต์เข้ามาในวัง พอชีเปลือยลงจากหลังม้า ม้านิลมังกรก็วิ่งหนีไปหาสุดสาครที่ยังตกอยู่ที่ก้นเหว ชีเปลือยเห็นม้าหนีไปก็ตกใจจนเป็นลม ทหารจึงเอาไปพักรักษาอยู่ในทิมข้างวัง
ส่วนสุดสาครถูกชีเปลือยผลักตกอยู่ที่ก้นเหวลึก ด้วยมนต์ทนคงทรงวิชาจึงไม่ตาย ได้สามคืนก็ฟื้น ที่เจ็บปวดก็หายด้วยเวทมนต์ของพระเจ้าตา แต่ขึ้นจากเหวไม่ได้ ม้านิลมังกรก็ช่วยไม่ได้ ได้แต่พร่ำรำพันถึงพระคุณของแม่เงือกและพระเจ้าตา จนได้ยินเสียงระฆังก็รู้ว่าพระเจ้าตามาช่วยอุ้มขึ้นไปบนยอดภูเขา แล้วพระเจ้าตาก็สอนว่าอย่าไว้ใจคนอื่น คนที่ไว้ใจได้ในโลกนี้มีแต่พ่อ – แม่ และตนเองเท่านั้น เกิดเป็นคนจะทำอะไรต้องคิดให้ดีเสียก่อน ใครรักเราจึงรักตอบ ใครชังเราก็ชังตอบ ทำอะไรต้องคิดให้รอบคอบ รู้อะไรสู้รู้วิชาไม่ได้ รู้รักษาตัวรอดได้จึงจะดี จงตามไปเอาไม้เท้าเสียก่อนจึงจะประเสริฐ
สุดสาครเก็บผลไม้กินเพื่อให้หายหิวแล้วขับม้าเข้าเมืองการะเวก ไปที่อยู่ของชีเปลือย เห็นไม้เท้าวางพิงไว้ข้างฝา จึงแอบย่องไปหยิบเอาไว้ ชีเปลือยเห็น สุดสาครก็กลัวมุดฝาออกวิ่งหนี เกิดการโกลาหลขึ้นในวังกว่าทหารจะจับชีเปลือยได้ ท้าวสุริโยทัยเมื่อทรงทราบความจริงจะให้ประหารชีเปลือยเสีย แต่สุดสาครขอพระราชทานชีวิตชีเปลือยไว้แล้วปล่อยไป ท้าวสุริโยทัยขอให้สุดสาครอยู่เมืองการะเวกต่อไปจนกว่าจะได้ข่าวพระอภัยมณี สุดสาครได้รู้จักกับนางเสาวคนธ์พระธิดาและได้เรียนวิชากลศึกต่างๆกับทิศาปาโมกข์ในเมืองการะเวกพร้อมด้วยเด็กน้อยห้าร้อยคน

เรื่องพระอภัยมณีโดยย่อ(3)

ฝ่ายสินสมุทเมื่อเรือแตกแบกนางสุวรรณมาลีแม่เลี้ยงว่ายน้ำไปในทะเลเจ็ดวันเจ็ดคืนจนเหนื่อยอ่อนและหิวหาวนอน พอถึงฝั่งที่แห้งก็เป็นลมสลบไป พอได้น้ำค้างตอนกลางคืนพอรุ่งเช้าก็ฟื้น เที่ยวเก็บลูกไม้ในป่าแบ่งกันกินประทังความหิวโหย อาศัยอยู่ในซอกเขาบนเกาะนั้น
กล่าวถึงโจรสุหรั่งล่องกองเรือปล้นชิงมากลางทะเล อดน้ำจืดจึงให้เอาเรือเล็กเข้าไปเสาะหาน้ำดื่มในเกาะ ไปพบสินสมุทกับนางสุวรรณมาลีเข้า สอบถามได้ความว่าสินสมุทกับนางสุวรรณมาลีเป็นแม่ลูกกันเรือแตก จะขอโดยสารเรือใหญ่ไปกรุงผลึก พวกโจรคิดจะเอานางสุวรรณมาลีไปให้โจรสุหรั่งเพื่อเอารางวัล เมื่อไปถึงเรือใหญ่โจรสุหรั่งมอมเหล้าสินสมุทแล้วจะลวนลามนางสุวรรณมาลี นางสุวรรณมาลีร้องเรียกให้สินสมุทมาช่วยก็ไม่มีเสียงตอบ จึงออกอุบายให้โจรสุหรั่งค่อยมาตอนกลางคืน เมื่อสินสมุทสร่างเมาฟื้นขึ้นมาทราบเรื่องเข้าก็โกรธ ฆ่าโจรสุหรั่งตาย โจรที่เหลือยอมสวามิภักดิ์ นางสุวรรณมาลีและสินสมุทได้คนและกองเรือของโจรสุหรั่งแล่นเสาะหาพระอภัยมณีไปตามเกาะต่างๆ จนเสบียงอาหารใกล้จะหมด จึงเข้าไปซื้อเสบียงในเมืองรมจักร เกิดรบต่อสู้กันสุดท้ายศรีสุวรรณถูกสินสมุทจับได้ ศรีสุวรรณเห็นพระธำมรงค์ และผ้าเจียรบาดที่สินสมุทคาดอยู่ก็ร้องไห้ จึงสอบถามกันจนรู้ว่า เป็นอาหลานกัน นางสุวรรณมาลีและสินสมุทเข้าเมืองรมจักร รู้จักพระญาติวงศ์ต่างๆ สินสมุทสนิทสนมกับนางอรุณรัศมีพระธิดาของศรีสุวรรณกับพระนางเกษรา เมื่อได้พักพอสมควรแล้วศรีสุวรรณ นางสุวรรณมาลี สินสมุท และอรุณรัศมีก็ยกกองกำปั่นแล่นไปตามหาพระอภัยมณี
ฝ่ายอุศเรนล่องกำปั่นเสาะหาท้าวสิลราชกับนางสุวรรณมาลีจากเมืองผลึกมาถึงสามเดือนก็ยังไม่พบ ครั้นมาถึงภูเขามหิงขสิงขรก็ได้พบกับกลุ่มของพระอภัยมณี ทราบว่าท้าวสิลราชเรือแตกจมน้ำสวรรคต ส่วนนางสุวรรณมาลีโหรทายว่ายังไม่ตายอยู่ทางทิศอิสาน พระอภัยมณีกับพวกได้โดยสารกำปั่นของอุศเรนแล่นล่องค้นหานางสุวรรณมาลีไปตามเกาะต่างๆมาตามลำดับ จนมาพบกำปั่นของศรีสุวรรณ สินสมุท นางสุวรรณมาลี และนางอรุณรัศมี อุศเรนดีใจขอนางสุวรรณมาลีกลับคืน แต่สินสมุทไม่ยอมให้และนางสุวรรณมาลีก็ไม่เต็มใจ อุศเรนจึงรบกับสินสมุทและนางสุวรรณมาลี สินสมุทจับอุศเรนได้ พระอภัยมณี ศรีสุวรรณขอให้ไว้ชีวิตอุศเรนและส่งกลับไปเรือกำปั่นลังกา พระอภัยมณียกไปรักษาเมืองผลึก เพราะเกรงว่าพวกลังกาจะมาแก้แค้น นางสุวรรณมาลีและพวกบวชชีอ้างว่าเพื่อแก้บน พระอภัยมณีบำรุงกรุงผลึกด้วยการตั้งซ่อมป้อมกำแพง เกณฑ์ทหารหัดไพร่พล ตั้งกองตระเวนหาข่าวในเมืองต่างๆ ประกาศรับสมัครผู้มีวิทยาวิชาการเข้ามาเป็นทหาร นางวาลี อายุสามสิบสี่ปี รูปชั่วตัวดำ ขี้เหร่ แต่มีความรู้ ฉลาดในการศึก เข้ามาถวายตัวจนได้เป็นพระสนมของพระอภัยมณี และเป็นคนคิดอุบายให้นางสุวรรณมาลีสึกจากชีมาอภิเษกกับพระอภัยมณี พระอภัยมณีอภิเษกครองเมืองผลึกได้หลายเดือน ก็สั่งให้ศรีสุวรรณ สินสมุทและอรุณรัศมี ยกกองเรือกำปั่นไปกรุงรัตนาเพื่อนเยี่ยมพระบิดา -มารดา